Archiwum kategorii: Testowanie

How to run tests in Visual Studio?

How to run tests (unit tests, Selenium or any other in Microsoft Visual Studio? This is quite simple.

My instruction is for Visual Studio Professional 2015.

  1. First – choose test runner (nUnit, MSTest, xUnit or other). I choosed nUnit, because of its popularity.
  2. Install a test runner. I use NuGet to manage dependencies in my projects. To install nUnit, click (right) on project and click „Manage NuGet Packages”, search „nUnit” and install it. A current version number is 3.4.1.
  3. Prepare a simple test. Remember about:
    • making class containing tests public (public class TestClass{})
    • making test methods public (public void TestMethod(){})
    • marking test methodss with [Test] attribute.
  4. Prepared test should be visible in Test Explorer (open this window from menu: Test -> Windows -> Test Explorer). If Test Explorer window is empty and after building project Visual Studio doesn’t display any tests, you need to install nUnit Test Adapter (version 3.x is compatible with nUnit 3.x). To install nUnit Test Adapter, choose „Extensions and Updates” from „Tools” menu, search for „nUnit Test Adapter” and install it. After rebooting Visual Studio and rebuilding project, tests should be displayed in Test Explorer Window.

Prasówka #3 – Linki o testowaniu (i nie tylko;))

Garść linków – głównie są to linki o testowaniu. Ale nie tylko! Zapraszam do lektury.

linki o testowaniu

Nasosznik trzęś. Foto: moje, 2017

  1. Forum Forum Stowarzyszenia Jakości Systemów Informatycznych, gdzie poruszane są różne tematy o jakości oprogramowania i testowaniu: http://sjsi.org/forum/index.php
  2. Blog o testowaniu: http://www.testingminded.com/
  3. WebInject, jedno z darmowych narzędzi do automatycznego testowania, podobne nieco do JMetera. Jeśli dobrze pamiętam, próbowałam się nim bawić, ale „chemii między nami nie było”, zwłaszcza że nie chciało współpracować z proxy;) http://www.webinject.org/ . Ale to było dawno (2014) i nieprawda. Może już zostało naprawione 🙂
  4. Ciekawy artykuł „Signs that you’re a bad programmer”https://sites.google.com/site/yacoset/Home/signs-that-you-re-a-bad-programmer .
  5. Przykład tzw. Yoda condition:
    !"".equals(id)
    co stanowi krótszą formę od:
    !(id == null || id.equals(""))
  6. Artykuł o equals w Java: http://www.jakubiak.eu/2007/06/prawdy-o-equals.html.
  7. Zbiór linków o wzorcach projektowania stron, w kontekście usabilityhttp://www.webusability.pl/2008/05/13/design-patterns-czyli-wzorce-projektowe/.
  8. I na deser – fajne przykłady animowanych wykresów stworzonych w TeX: http://tex.stackexchange.com/questions/158668/nice-scientific-pictures-show-off.

Page Object Pattern + Fluent Interface

Page Object Pattern jest jednym z częściej używanych wzorców w testach interfejsowych. Nie bez powodu – pozwala świetnie odzwierciedlić architekturę aplikacji w testach, zapobiega także niepotrzebnemu powtarzaniu kodu, jeżeli pewne struktury powtarzają się w wielu miejscach aplikacji (na przykład wspólne dla każdej podstrony menu).

Jeden Page Object powinien odwzorowywać jeden logiczny fragment aplikacji. Posługując się przytoczonym wyżej przykładem menu, klasa „Menu” będzie zawierać wszystkie pozycje w menu (a jeśli ma ono strukturę hierarchiczną, także i zagnieżdżone, kolejne Page Objecty).

Każda metoda w klasie udostępnia oferowane przez obiekt usługi (np. rozwinięcie i zwinięcie podmenu, wybór pozycji itd.).

W tym wzorcu metoda zawsze zwraca Page Object (z czego korzysta kolejny wzorzec: Fluent Interface). Dzięki temu w testach można stworzyć bardzo elegancko wyglądającą ścieżkę wędrówki pomiędzy podstronami.

Z pozoru te same akcje mogą zwracać różne wyniki, np. dwie metody:


public AdminPage LoginWithCorrectCredentials(string userName, string password);

public ErrorPage LoginWithIncorrectCredentials(string userName, string password);

Asercje wykonywane są w testach, nie w klasach Page Objectowych.

Sterownik (WebDriver) może być przekazywany w konstruktorze Page Object.

Dobre praktyki w testach Selenium

Foto: moje, 2016

Dobre praktyki w automatycznych testach w Selenium:

  • Podstawowa zasada – używanie aktywnego czekania (WebDriverWait, wait.Until, ImplicitlyWait itd.) zamiast Thread.Sleep, który spowalnia testy, nie dając jednocześnie gwarancji, że zastosowana przerwa jest odpowiednio długa (jest wiele artykułów na ten temat w sieci).
  • Wyszukiwanie elementów na stronie za pomocą selektorów CSS (By.CssSelector) lub identyfikatorów ID lub name (By.Id, By.Name) – taka metoda jest o niebo szybsza niż wyszukiwanie przez XPATH.
  • Używanie wzorca Page Object.

Dobre praktyki w testach automatycznych

Oraz kilka dobrych praktyk, które mogą być stosowane ogólnie w testach, nie tylko Selenium:

  • DRY – Don’t Repeat Yourself – niepowielanie tego samego kodu poprzez tworzenie np. zestawów funkcji bibliotecznych, dobre rozplanowanie architektury testów, korzystanie z dostarczanych przez framework metod jak Test Setup, Teardown (np. ustawienie przeglądarki przed testami, zamknięcie przeglądarki po testach).
  • Behaviour Driven Testing – testy będą „bliżej autentycznego użytkownika”.
  • Logowanie błędów! Bardzo przydatne w przypadku testów uruchamianych na środowiskach Continuous Integration, gdzie jeśli testy nie mają logów, jedyną informacją, jaką dostarczą będzie „test nie przeszedł, coś nie działa”. Warto logować ścieżkę wykonanych akcji wraz z parametrami metod oraz informacje o środowisku na którym uruchomiono testy: system, przeglądarka, baza danych itd., godzina – a nuż błąd pojawia się na przykład pomiędzy 23 a 1 dnia następnego?, itd.
  • Screenshoty – jeżeli jest taka możliwość (a w Selenium jest) – stanowią wspaniałe źródło informacji o błędach. Nie wszystko da się wyczytać z logu – informacja typu „nie da się kliknąć kontrolki x” niewiele mówi – tymczasem „obraz wyraża więcej niż tysiąc słów”, a na screenie dokładnie widać, co się wydarzyło.

Podejście do testów automatycznych

Może się wydawać (nadal!), że testy są niepotrzebne, są stratą czasu. Tymczasem są one w stanie wykryć defekty już na bardzo niskim poziomie (testy jednostkowe).

Jeżeli aplikacja boryka się z problemami dużego długu technicznego, złej architektury a klasy cechują się wysokim sprzężeniem, próby modyfikacji aplikacji „na siłę”, byle tylko pokryć ją testami mogą niestety narobić więcej szkody, niż pożytku. W takim przypadku lepiej sprawdzi się metoda małych kroków.

Implementując nowe funkcjonalności w aplikacji warto rozważyć piszanie testów jednostkowych tylko do nowych partii aplikacji (TDD). Przymierzając się natomiast do dużych zmian w całej aplikacji warto przygotować jak najwięcej wysokopoziomowych testów czarnoskrzynkowych (funkcjonalnych, integracyjnych). Nawet jeśli ich implementacja byłaby kosztowna w sensie czasowym lub finansowym, warto to zrobić. Optymalnym rozwiązaniem jest zautomatyzowanie owych testów. Minimalnym – spisanie wszystkich wymagań stawianych aplikacji (np. w formie proponowanej przez BDD).

Inspirację do tworzenia nowych przypadków testowych można czerpać również z błędów zgłaszanych przez użytkowników. To bardzo dobre źródło informacji o tym, w jaki sposób użytkownicy naprawdę używają aplikacji. Dobrze zgłoszony błąd zawiera pełną ścieżkę czynności potrzebnych do zreprodukowania błędu. Po jego naprawieniu, warto ją zautomatyzować.

Pobieranie UDID podłączonego iPhone

Jednym z wymaganych ustawień Appium jest UDID – Unique Device Identifier.

Pobieranie numeru UDID podłączonego urządzenia z systemem iOS (iPhone/iPad…) jest możliwe za pomocą komendy:

udid=$(system_profiler SPUSBDataType | grep "Serial Number: " | tail -c 41)

Oczywiście może różnić się w zależności od systemu. Testowana była na OS X 10.10.

Tak pobraną wartość można przekazać do skryptu uruchamiającego serwer Appium.

How to check if element is invisible in Ruby Selenium client

How to check if element is invisible in Ruby Selenium client? In Java or C# answer is easy. There is a mechanism called ExpectedCondition, which has got ready for use method: ExpectedConditions.invisibilityOfElementLocated. Example:

driverWait.until(ExpectedConditions.invisibilityOfElementLocated(element));

Unfortunatelly, Ruby client hasn’t got anything like this. Quick workaround – try to find element. When element is not displayed, catch exception and return false:

def check_if_not_exist(locator)
  begin
    wait = Selenium::WebDriver::Wait.new :timeout => 10
    wait.until { @driver.find_element(:name, 'elementName').displayed? }
  rescue
    false
  end
end

Not very elegant and quick, but works.

 

Sprawdzanie czy checkbox jest zaznaczony w Selenium (C#)

Każdy z obiektów znalezionych przez Selenium jest standardowym obiektem typu WebElement. Udostępnia on następujące metody (których wartość zwracana jest typu bool):

  • displayed – element jest widoczny.
  • enabled – element jest aktywny – można go kliknąć, wpisać mu wartość itd. W praktyce każdy element dostępny na stronie ma stan enabled, gdyż jest to stan domyślny. „Wyłączyć” można go jedynie poprzez celowe dodanie do HTML atrybutu disabled. Element z takim atrybutem będzie „wyszarzony”.
  • checked – element jest zaznaczony. Dotyczy pól typu input – zarówno typu radio jak i checkbox.

Kawałek kodu HTML-owego, do którego zastosuję Selenium:


<html>
<body>
<form>
<input type="checkbox" />
</form>
</body>
</html>

Oraz fragment kodu C# z wykorzystaniem Selenium:


[Test]
public void CheckboxIsChecked()
{
  driver.url="file:///C:/DOCUMENTS/test.html";
  var el = driver.FindElement(By.TagName("input"));
  var before = el.Selected;//false
  el.Click();
  var after = el.Selected;//true
}

TERYT czyli polskie dane terytorialne

TERYT baza danych, z którą powinien zapoznać się każdy, kto zajmuje się zagadnieniami związanymi z danymi geograficzno-administracyjnymi. Jest to Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju.

Baza zawiera hierarchiczny podział na województwa, powiaty, gminy i ulice. Aktualnie format danych to spakowany ZIPem zbiór plików XML. Dane można przeglądać za pomocą przeglądarki – dochodząc do najniższego poziomu, finalnie i tak ściągamy plik XML:

Można także pobrać kompletną bazę wszystkich ulic w Polsce (sekcja plików predefiniowanych). Plik jest spory – 77 MB, 3 miliony linii. Średnio radzi sobie z nim notatnik;) Dane najlepiej sparsować (swoim) programem.

Do czego to się może przydać?

  • Do projektowania bazy danych adresów użytkowników. Czy 25 znaków wystarczy na pole zawierające tylko nazwę ulicy? Okazuje się, że niekoniecznie. Wg wpisu na temat najdłuższych i najkrótszych nazw ulic i miejscowości: http://alcik-blog.nemezis.eu/nazwy_ulic_i_miejscowosci_w_Polsce (bazowanego właśnie na danych z TERYT-u), nazwa ulicy może zawierać nawet 74 znaki.
  • Do testowania oczywiście. Po co wymyślać niestworzone dane testowe, skoro można posłużyć się autentycznymi i przy okazji sprawdzić testowany system np. pod kątem dozwolonych znaków czy długości adresów. Okazuje się, że dane adresowe mogą zawierać takie znaki, jak cudzysłów, apostrof i tak dalej.

 

Selenium: Exception „Compound class names are not supported”

Today something about one of exceptions that can occure in Selenium PageFactory.

IllegalLocatorException was unhadled by user code.
An exception of type „OpenQA.Selenium.IllegalLocatorException” occured in WebDriver.dll but was not handled in user code.
Additional information: Compound class names are not supported. Consider searching for one class name and filtering the results.

In my case, this exception was thrown in line:

PageFactory.InitElements(webDriver, pageElement);

This is probably a bug in Selenium. Solution is easy: just do not use:

[FindsBy(How=How.ClassName, Using="name_of_class"]

Instead of ClassName, try to use Css Selectors:

[FindsBy(How=How.CssSelector, Using=".name_of_class"]

Remember about a dot!

Asert w NUnit

Jednym z bardziej elementarnych składników testów są asercje, umożliwiające sprawdzenie, czy spełnione są warunki testu.

W NUnicie dostępnych jest wiele różnych asercji. Najprostsza to:

Assert.AreEqual

To jednak nie wszystko. NUnit oferuje cały wachlarz asercji – warto spojrzeć w dokumentację [equalConstraint][assertions].

Bardzo fajną opcją jest na przykład sprawdzenie, czy kolekcja jest posortowana:

var notSorted = new List<decimal>();

notSorted.Add(12.3);

notSorted.Add(5.5);

notSorted.Add(100);

Assert.That(notSorted, Is.Ordered);//Fail

Poza klasycznymi asercjami NUnit oferuje też np. StringAsert, CollectionAsert itd.